Biz baharın gelmesini dört gözle bekleyeduruyorduk ki Nisan ayının dokuzu itibariyle Ankara’ya lapa lapa kar yağdı.
Biz de yine yeniden hasta olduğumuza aldırmayarak kısa süreliğine de olsa kar oynamaya çıktık. 
Ne de olsa bu kışın son karı yağmış olabilirdi. Eğer Mayıs’da da yağarsa yıllık sıcaklık ortalaması pek fazla değişmeyen bir memlekete taşınmayı düşünüyoruz. Uganda mesela.
Baybars bütün kış boyunca sinüzit, iki defa orta kulak iltihabı, antibiyotik alerjisi oldu ve en son da Rota virüsü kaptı. Nokta birleştirmeye hala son derece meraklı. Artık sümük yemediğini beyan etmenin yanında kusmanın da çok eğlenceli olduğunu düşünüyor.
Sancak herşeyi tekrarlamaya ve bıcır bıcır konuşmaya başladı. Bir ay kadar önce emmeyi bıraktı ve bardaktan süt içmeye alıştı. Bir kereliğine dahi olsa gece hiç uyanmadı. Ağabeyinin taşıdığı her virüs ve mikropla o da tanıştı. Kıymalı karnabahar ve kıymalı bezelyeye bayılıyor.
Şubat tatilinden önce yazmak istediğim ‘Baybars Müzede’ yazısını hastalıklar ve bitmek bilmeyen kış yüzünden bir türlü yazamadım. Baybars iki yaşından beri dinozorlara oldukça meraklı olduğu için dinozor kemiklerini görebileceği bir müzeye gitme fikri bile onu çok heyecanlandırdı. Gittiğine de çok memnun oldu. 
En çok Maraş Fili’ni sevdi ve müzenin hediyelik kısmından da üzerinde Maraş Fili basılı para aldı.
Sancak’ın ilgisini ise en çok mağara adamı çekti. 
Müzede sadece dinozorlar yok elbette. Tabiat tarihi müzesinde taşlar, madenler, fosiller ve doldurulmuş hayvanlar da sergileniyor. Ankara’da çocuklarla gezilebilecek çok güzel bir müze keşfettiğimize pek sevindik ve başka bir zaman tekrar gezmek üzere ayrıldık. Özellikle dinozorlara meraklı miniklerin mutlaka gezmelerini tavsiye ederiz. Üstelik giriş ücretsiz. Ayrıntılı bilgi için müzenin sitesine göz atabilirsiniz.
İki senedir Ankara’ya doğru dürüst kar yağmamıştı. Sonunda beklediğimiz kadar kar yağdı ve biz de bu hafta kara olan hasretimizi giderdik.
Bundan tam 1075 gün önce Ankara’ya böyle kar yağmıştı. 
Yani Baybars 15 aylıkken 🙂
Sadece karda giyilmiş aynı astronot tulum ve 20 aylık Sancak ve aynı endişeli bakışlar 🙂
Birkaç hafta önce Baybars’ın anaokulundan Avrupa Birliği Erasmus demokrasi vesaire projesi kapsamında balık partisi düzenleyeceklerine dair bir yazı geldi. Çocuğunuza hangi balık olmak istediğini sorup o balığın kostümünü hazırlamanızı istiyoruz demişlerdi. Yine elimde halihazırda malzemem olmadığı için kara kara düşünüyordum ki gerekli olan malzemelerin hepsini evde buluverdim.
Balık kostümü deyince ilk olarak aklıma Dana’nın Halloween için oğlu Owen’a hazırladığı japon balığı kostümünden esinlenmek geldi fakat Baybars köpek balığı olmak istiyordu (aslında T-Rex olmak istiyordu gerçi ya neyse). Kısa araştırmalarım sonucunda köpek balığı kostümünü en kolay şekilde Ashley’nin blogundaki tutorial sayesinde yapabildim.
Kostüm için gereken en mühim malzeme olan gri bir sweatshirt’ü almaya niyetliydim fakat verilecek eski kıyafetler arasında kendimin eski bir sweatshirt’ümü bulunca çok sevindim. Bedeni de xsmall olduğu için Baybars’a neredeyse tam oldu. Kollarını kestim, hem penye kumaş atmadığı hem de üşendiğim için kıvırmadım. Köpek balığının karnı, dişleri ve gözleri için beyaz keçe gerekiyordu fakat evde yoktu. Evde beyaz bir kumaş ararken eski bir alez yani yatak koruyucu buldum. Deri gibi de durduğu için karnına çok yakıştı :). Yalnız alezin naylon kısmı dikiş makinesiyle kolay dikilmediği için bir tarafını makinede bir tarafını da elimde diktim. Dişleri de önce ütülenince çıkan kumaş kalemiyle çizdim sonra diktim kestim ve sweat’in kapüşonuna el dikişiyle diktim.
Sırt yüzgecinin şeklini kendim patron çıkarıp başka bir eski gri penyemden kestim (evet yani bu yüzden köpek balığı yüzgecinden daha çok THY logosuna benzedi). Yüzgecin dik durması ve kostümün yıkanabilmesi için içine evde bulduğum battaniye torbalarının yapıldığı kalın naylon plastik bir çantadan aynı patronla bir astar kestim. Gri penye içe ve plastik astar üste gelecek şekilde makinede diktim. Kolayca çevirebilmek için makasla kenarlarını çıtlatarak çevirdim ve el dikişiyle sweatshirt’ün sırtına tutturdum. Gözakını çay bardağı ile aynı alez kumaştan, siyah göz bebeğini de 1tl ile herhangi siyah bir kumaştan çizdim ve silikon tabancasıyla kapüşona yapıştırdım. Böylece hiç masrafsız bir kostüm çıktı ortaya.
Baybars çok sevdi hatta kostümüyle uyudu partisinden sonra. Sınıfta üç arkadaşı daha köpekbalığıymış. Baybars da Sezin’i yemiş.
"A portrait of my children, once a week, every week, in 2014."
Sancak & Baybars made a bus out of chairs.Ben dikiş dikerken Baybars ile Sancak sandalyelerden otobüs yaptılar. Baybars şoför (en önde görünmüyor) Sancak yolcu.
That’s it folks. This is the end of 52 weeks of portraits. I’ll be no longer joining Jodi and posting weekly portraits in 2015.
"A portrait of my children, once a week, every week, in 2014."
Baybars: displaying many uses of the school crafts :)Okul faaliyetleri bir süre duvarında durduktan sonra itinayla parçalayan Baybars bu aralar yarasalara merak saldı. Sürekli yarasalar hakkında konuşmak istiyor. Birkaç gün akşam olunca yarasa görmek için pencerede bekledi. Yarasaların kış uykusuna yattıklarını öğrendiğinden beri ise yazın gelmesini daha bir heyecanla bekler oldu.
Sancak: early morning walking on the frozen grass20 aylık Sancak kelime hazinesine her gün yenilerini ekliyor; ‘hipo, çorba, aç, iç, çöp’ gibi. Çöp atmaktan ve getir götür işlerinden çok hoşlanıyor :).
inspired by Jodi.
Baybars: is about the empty the bin which he filled with the rocks at the park.(boyama yaparken) kara surat da olur.. ama onlar zencefil çocukları, de mi?
………………………………………..
Elektrikler neden gitti?? Allah da gitti mi?!?
Sancak's favourite pastime activity is reading booksAğabeyi okuldayken kendine kendine kitap alıp kucağına koyarak okuyan Sancak.
excuse the blurry photo and the mess but I must savour this moment of sibling loveBaybars ile Sancak artık çok güzel oynamaya başladılar. Özellikle sabahları kahvaltıdan sonra oyunlar kurup uzun süre eğleniyorlar.
Sancak drinking his juice from a cupSancak bir şeyi kendi yapmak istediğinde veya bir şeyi vermek istemediğinde ‘BEEM’ (been, beniim) diye bağırıyor. Bilhassa yemeğini kendi yemek istiyor. İki haftayı geçkin bir süredir evde bezsiz. Söylemeye yeni başladığı kelimelerse ‘tiiki, aayı, tabak, galk, oldu, on’ .
Yine uzun zamandır denemek istediğim bir ecnebi tarifi denedim ve ilk seferde favori tariflerim arasına girdi. Yabancı yemek bloglarında sıklıkla rast geldiğimiz ‘Banana Bread’ meğer hakikaten çok lezzetli bir kek imiş. Aslında bizim evde muzlar pek olgunlaşıp da bozulmaya yüz tutmadan yendiği için yapmaya da fırsat olmuyordu. Bu hafta ne olduysa muzlar pek talep görmedi ve yenmeyecek kadar olgunlaşıp yumuşadı. Ben de hemen muzlu ekmeği denedim. Tarifi ilk karşıma çıkan yerden, Kara’nın blogundan aldım ve kendime göre birazcık uyarladım.
3 bardak un
1 1/4 bardak şeker
1 1/4 çay kaşığı karbonat
1 1/2 çay kaşığı kabartma tozu
1/4 tsp tuz
3 yumurta
120gr tereyağ, eritilmiş
1 1/4 bardak buttermilk (yarım limon suyuyla karıştırılmış süt veya kefir)
4 adet iyice olgunlaşmış muz, ezilmiş
Fırınınızı 200C’ye ayarlayın.
Derince bir kasede un, şeker, karbonat, kabartma tozu ve tuzu karıştırın.
Başka geniş bir kasede yumurtaları, eritilmiş tereyağını, limonlu sütü ve ezdiğiniz muzları sırasıyla ilave ederek iyice çırpın.
Kuru malzemeleri ıslak malzemelere ilave edin ve sadece ıslanana kadar karıştırın.
Karışımınızı dikdörtgen bir kek kalıbına boşaltın.
Kekinizi ilk 15 dakika 200C derecede pişirdikten sonra fırının ısısını 180C dereceye düşürün ve toplam 45 dakika kadar pişirin. Bu sürenin sonunda keke bir kürdan veya bıçak batırdığınızda kürdan temiz çıkıyorsa kekiniz pişmiş demektir.
Kesmeden önce bir 15 dakika soğumaya bırakın.
Oldukça yumuşak ve harika bir muz aroması olan kekiniz hazır. Afiyet olsun.
Baybars’la Vals 