Son bir ay içinde Baybars’ın dil gelişimi çok hızlandı. Artık iki kelimeyi yanyana getirebiliyor ‘çubuk kraker’, ‘kırmızı top’ gibi 🙂 .
İlk cümlesini de ‘Oğuz Baba gel’ olarak kaydedebilirim sanırım.
En sevdiğim özelliği de bir şeyi yaptıktan sonra mutlaka söylemesi, mesela sinirleniyor bağırıyor sonra da sakin bir şekilde ‘bağırdı, bağırdı’ diye durum raporu veriyor.
En çok da gece uyumadan önce sırnaşmasını çok seviyorum, önce öpüyor ardından yine ‘öptü’ diyor, sonra yanağıma dokunuyor yine hemen ardından ‘dokundu’ diyor.

Bazen Baybars’ın ne dediğini henüz kelimeleri tam olarak telaffuz edemediğinden anlayamıyorum. Geçen gün, odasından koşarak yanıma gelerek (belli ki bir şeyden korkmuş) endişeli endişeli ‘kootuu çekti’ diye devamlı tekrarlıyor ben ‘kutu mu çekti, hmm’ falan diyorum ama o tekrar söylemekte ısrar ediyor, en sonunda anladım ‘haa koltuğu çektiler yukardan’ dedim, Baybars havaya zıplayarak ‘anladııı’ diye bağırarak sevindi. Ne zaman önce ne söylediğini uzun süre anlayamaz ve sonra anlarsam böyle seviniyor yavrucağızım. Bu arada evet, Baybars bir yaşından beri her ani ve yüksek sesten (matkap, araba alarmı, ambulans, elektrik süpürgesi v.b.) fena halde korkuyor.

Bir de, duygularını ifade etme şekli var ki içiniz parçalanır, mesela artık ememeyeceğini hatırlayıp, acıklı ses tonuyla ‘üzüldü, üzüldü’ dedikten sonra içli içli ağlaması gibi…
Evet, not etmeyi atladığım en önemli gelişmeyse, Baybars’ın 21,5 aylıkken çok sevdiği memeden ayrılması… Her ne kadar emmeden yaşamayı üç günde kabullenmiş gibi görünse de, hala bir şeyden korkunca ve canı çok acıyınca ‘memee’ diye feryad ediyor.
Bir de, memeden kesince Baybars’da aniden bir ağız kokusu oluştu. Meğer ne mübarek şeymiş şu anne sütü… Birkaç anneden daha öğrendim ki onların çocuklarında da aynı şey olmuş sütten kesince. Söyleyeceğim o ki, henüz emziren anneler kokuya hazırlıklı olun ama endişe etmeyin kısa sürede geçiyor.

Bu aralar en sevdiği oyunsa peluş hayvanlarla sohbet. Sadece hayvanları değil kukla, hatta balonları yanıma getirip ‘konuş, konuş’ diye ısrar ederek konuşturmamı istiyor. Bütün günü tiyatral gösterilerle geçiyoruz sayılır 🙂 .

Üç gün önce bir sirk yıldızı olmakta kararlı olan Baybars akşam yemeğini yerken masaya ayağını koyarak kendini itti. Sandalyeyle beraber arkaya doğru düştü ve sol baş parmağı çok kötü ezildi… Parmağı kırıldı diye o kadar çok korktum ki anlatamam. Bir anda en kötüsünü düşünüp çok aciz hissediyor insan kendini. Hemen acile gittik elinin filmini çektiler ve doktor çok hafif ince bir çatlak olduğunu hızlıca kaynayacağını sarmaya gerek olmadığını sadece ağrı kesici vermemi söyledi. Şimdi gayet iyi ve hızlıca iyileşiyor parmağı çok şükür. Allah beterinden saklasın.

Parmağını sorunca olanları şöyle sıralıyor;  itti, koltuk (sandalye), parmak, mor, amca, doktor, hastane, tuvalete (hastanede tuvaletini yapmış yani).

Baybars bayramda büyükbabası ve babaannesini görmek için hayatında ilk kez feribota binerek Çanakkale’ye gitti.

İlk defa denize bu kumsalda girdi ama hemen çıktı, ‘soğuk, soğuk, acı, acı’ diyerek.

Denize değil de eniştesi ve babasının kendisine yaptığı kumdan havuza girdi daha çok.

Kumsalda en büyük eğlencesi denize taş atmaktı.

Geç yatmayı göze alarak bir defa da olsa, gün batımı izledi.

Geyikli’ye kadar gelmişken efsanevi Truva da görmeden dönmeyelim dedik. Truva’yı gezdikçe lisans bitirme ödevim Livy’nin Aeneid’i düştü aklıma hep. Aeneas’ın Truva’dan kaçışı ve Romalıların soylarının Truva’ya dayandırmaları gibi şeyler.

Baybars tahta ata hayran oldu ‘at, at, at’ nidalarıyla temsili atın içine girdi.

Truva harabelerini de yakından inceledi.

Tatilimizin ikinci haftası İstanbul’a döndük. Baybars büyük babaannesinin bahçesinde çok ama çok eğlendi bahçeden eve girmek istemedi.

Bahçede yavru kedilerle oynadı. Kediler kendilerini yakından sevdirmediler ama hep Baybars’ın etrafında dönüp türlü oyunlar yaptılar.

Ve papağanları izledi 🙂 . Bu papağanların Çengelköy’de ne işi var diye sorarsanız biz de tam olarak bilmiyoruz ama bir söylentiye göre, bu papağanlar boğazdan gemiyle taşınırken kaçmışlar ve büyük babaannenin mahallesini kendilerine yeni habitat olarak seçmişler.

Papağanların kahvaltısıysa karşı bahçedeki devasa ceviz ağacına konup taze ceviz yemekti.

Çok renkli ve hareketli iki haftanın sonunda Baybars’ın deyişiyle ‘Ankaka’ ya dönmek oldukça hüzünlüydü doğrusu.